O swaybacku słów kilka

Okrągłe plecy, głowa do przodu, podwinięta miednica… Skąd bierze się postura ciała „swayback”?

Jeżeli zauważasz u siebie tyłopochylenie miednicy, biodra wysunięte do przodu względem klatki piersiowej oraz mocno zaokrąglone plecy, oto, co musisz wiedzieć. Taka sylwetka nosi oficjalne miano swayback i jest reprezentacją tego, jak zaciekle układ nerwowy walczy o utrzymanie ciała na stopach w kontekście oddziałującej na ciało grawitacji. Jeżeli masz taką posturę i czujesz przewlekle napięcia lub bóle w ciele, albo jeżeli dotykają Cię częste kontuzje obręczy barkowej, to pod koniec tego materiału opowiem, co możesz zrobić z tym zrobić. Najpierw odrobina teorii.

Swayback to sylwetka, do której dotarcie może zająć zarówno długie dekady życia, jak i kilka lat okresu dojrzewania. Rozwija się głównie u osób z wąską ramą ciała i z wąskim kątem podmostkowym, czyli u ludzi generalnie smukłych lub wysokich, częściej też u kobiet niż u mężczyzn. Mówiąc krótko: u osób, które od urodzenia zbiasowane są do ekspansji i do rotacji zewnętrznej swojego szkieletu. I to też jest głównym powodem rozwoju postury typu swayback. Nadmierna ekspansja i rotacja zewnętrzna nie jest na rękę—czy raczej „na nogę”—układowi nerwowemu, ponieważ do utrzymania się na nogach i do oparcia się grawitacji na naszej planecie potrzeba czegoś totalnie odmiennego od ekspansji i rotacji zewnętrznej—czegoś znajdującego się na przeciwległym krańcu spektrum. Potrzeba kompresji i rotacji wewnętrznej.

Układ nerwowy osiąga to budując przez lata kompresję najpierw z tyłu ciała, a przez kolejne lata również z przodu. Tylna kompresja dotyka klatki odcinka piersiowego, skutkując spłaszczonymi plecami, oraz tylnej miednicy, skutkując płaskmi pośladkami i tyłopochyloną miednicą—wygląda to tak, jakby ciało kuliło ogon. Przednia kompresja, z kolei, skutkuje zapadniętymi barkami i klatką piersiową—co zaokrągla uprzednio wypłaszczone plecy—a także mocno obniżonymi żebrami i skróconym brzuchem, co jeszcze bardziej podwija tylko miednicę. A to zaledwie kilka cech charakterystycznych—na więcej nie mam czasu, ponieważ teraz podpowiem, co można z tym zrobić.

Ciało swaybacka jest skompresowane z przodu i z tyłu niczym ciasto pod wałkiem. Pierwszym i najważniejszym krokiem do poprawienia parametrów takiego ciała jest bardzo stopniowe i wyważone wprowadzenie ekspansji i rotacji zewnętrznej do układu ruchu, czyli de facto oddanie ciału tego, co w pierwszej kolejności doprowadziło do powstania tych wszystkich kompensacji. Dobrym startem będzie regularne wykonywanie ćwiczenia, które zaraz zademonstruję. Dopiero później można wprowadzić do treningu ćwiczenia, które poruszałem w materiale o ćwiczeniach dla ludzi z szerokim kątem podmostkowym. Tak, zgadza się—z szerokim ISA, choć swayback jest oficjalnie wąskokątny. Materiał o szerokim ISA znajdziecie podlinkowany do tego materiału oraz na moim kanale. Teraz czas na ćwiczenie.

Połóż się na plecach z piętami na rollerze i ze stopami na ścianie. Odhacz każdy z następujących warunków: (1) kolana lekko zgięte, (2) stopy równolegle i w linii z biodrami, (3) trzy punkty podparcia stóp na ścianie, (4) tylne górne wyrostki biodrowe (PSIS) skontaktowane z podłożem oraz (5) żuchwa pasywnie skierowana do sufitu. Teraz zegnij jedno kolano i biodro pod kątem dziewięćdziesięciu stopni. Pilnuj, aby nie utracić przy tym kontaktu PSIS z ziemią. Następnie zegnij przeciwległe ramię i wysuń je delikatnie do góry, kierując przy tym wierzchnią część dłoni w stronę sufitu. Naciskaj delikatnie piętą przyklejonej do ściany stopy w roller, przy czym wykonuj ten ruch z wewnętrznej krawędzi stopy—z pierwszej głowy kości śródstopia oraz z wewnętrznej pięty. Poczujesz aktywację mięśnia prawego dwugłowego, być może też pośladka. Oddychaj w tej pozycji w sposób przeponowy—powolny i głęboki wdech powietrza nosem z językiem na podniebieniu, powolny wydech ustami ze zrelaksowaną szczęką i żuchwą.

Zrób dwie serie po osiem oddechów na jedną nogę, a potem tyle samo na drugą.